Πύλη εισόδου

Μονόλογος παιχνίδι, στασίδι, αποκούµπι µιας γυναίκας στον προθάλαµο του γήρατος. Ξυπνάει και είναι νέα. Ξυπνάει και είναι γριά. Ανάλογα µε τη διάθεσή της. Με τον ύπνο που έχει κάνει. Στην Αθήνα του σήµερα, όπως τη ζει, όπως την έζησε, όσο την έζησε. Με τα δικά της πρόσωπα. Τη δική της φωνή. Τη δική της ορθοστασία.

Πύλη εισόδου: Στο αχανές του κυβερνοχώρου.
Το πέρασµα από τη µια στην άλλη όψη.
Από το εδώ στο εκεί.
Ανέµελα, αθόρυβα, φασµατικά, εις το διηνεκές.
Αλόγιστα προς τα ρηχά, τα λασπερά,
τα άπατα της µέρας που έφυγε.
Από το εδώ στο εκεί.
Συρτά, αµίλητα, προς τη µοναδική βεβαιότητα.

«Όμως, αν όλα αυτά ήταν απλώς ιδέες δεν θα είχαν καμιά σημασία. Εκείνο που τα κάνει εξόχως σημαντικά είναι η γραφή της Μάρως Δούκα, η ζηλευτά σωματική γλώσσα της Αφεντούλας και των alter-ego φιλενάδων της, που κατορθώνουν να μας συνδέσουν με την επιθυμία, τη ματαίωση, τον θυμό, τις αποσιωπήσεις μας, τα νερά που μας καθρεφτίζουν, παρόντα σε κάθε αναγνωστική στιγμή, ήδη από το εξώφυλλο του βιβλίου. Και είναι δύσκολο να ευχαριστήσει κανείς τη συγγραφέα που από το χάος εφηύρε τη γλώσσα που δίνει φωνή στα ατίθασα, κουρασμένα παραιτημένα ενίοτε, επίμονα πάντοτε σώματα της επιθυμίας μας. Που μας έδειξε πως η επιθυμία είναι σώμα και έχει σώμα η επιθυμία για έκφραση, για ένωση, ακόμη και η ύποπτη, ας πούμε, εκείνη, επιθυμία για ξεδιάλεγμα αξιομνημόνευτων και αξιολησμόνητων στιγμών της ζωής μας».