Η πρόστυχη

Το βάρος του κορμιού του εκμηδένισε τις αντιστάσεις της. Τον έβλεπε σαν αφηνιασμένο να προσπθαεί να μπει μέσα της. Τον κοίταζε μήπως τη λυπηθεί. Ένιωσε τον πόνο. Τέλειωσε κάποτε με ένα πνιχτό βογκητό και έμεινε από πάνω της ασάλευτος. Τον έσπρωξε με όση δύναμη της είχε απομείνει και σηκώθηκε. Μάζεψε το εσώρουχό της. Τα πόδια της είχαν γεμίσει αίματα. Άρχισε να τρέχει. Τούτο το σούρουπο της φάνηκε ότι κράτησε ώρες... Έφτασε στο ρέμα. Έριξε νερό στο πρόσωπό της, έπλυνε ψηλά τα πόδια της, μάζεψε όλο το κουράγιο της και γύρισε στο σπίτι σαν ζεματισμένο σκυλί.[...]